Yeni Bir Dönem – Ekin 19 Aylık

dostlar20kEkin Bebe için yeni bir dönüm noktası sayılabilecek bir günün sabahına uyandım. Her dönüm noktası gibi heyecanlı, telaşlı, endişeli bi sürü duygu yine birbirine geçmiş durumda. En çok da boşluk var kocaman…

Ekin Bebeyi emzirmeyi bıraktım. Hafta sonu annemlere giderken yine tüm yolculuğu emerek geçirmeyi istedi. Neden çünkü yolculuk yapmayı sevmiyor. Her kırmızı ışıkta durduğumuzda ‘geldikkkk’ diyor. Baktı ki gelmemiş yumuluyor. Önce emzirdim ama yarım saat kadar sonra yeter dedim. Karar verdim yol boyu bir daha emzirmemeye. Çok zorladı, ağladı etti ı ıh emzirmedim. Anneme gittiğimde de anlattım yolda yaşadıklarımı. O da ‘kes artık yeter emdiği’ dedi. Ben de zaten daha önce de yazdığım gibi bu konuda git gel yaşıyordum. Annemin de desteğini alınca ‘tamam bitecek burda bu iş’ dedim. Bu gibi konularda (memeden kesmek, tuvalet eğitimi gibi) en önemli adım ‘kararlı olmak’ kesinlikle.

O akşam son kez doya doya emzirdim. Hep emerek uyuyordu bebeğim.  Sabah uyandığında hemen atladı kucağıma ’emici emici’ dedi her zaman ki gibi. Önceden bi kaç çizik attım kalemle ve ‘pis olmuşşş’ dedim. Eliyle şöyle bir silmeyi denedi sonra hemen döndü gitti. Ben şaşkın, ben garip…

O gün bir kez daha yaklaştı ama sonra ’emici gittiii’ dedi. Ben de onayladım. Bir daha gün boyu yaklaşmadı. Akşam uyku saati geldiğinde kucağıma geldi sokuldu ama emme çabası göstermedi. Uykuya geçmesi hemen olmasa da beklediğimizden daha sancısız oldu. Sabah kalktığında biraz mahsunluk vardı yüzünde, annemlerde olduğumuz için kediydi , köpekti oyaladık, kahvaltısını yaptırdık. Yine bir daha aramadı. Akşamları daha çok garipsiyor sanırım ve ben de öyle, ya da bana garip geldiğinden ona da garip geldiğini düşünüyorum. ‘Annem ve eşim sen daha çok zorlanıyorsun’ dediler hatta. Duygusal bir boşluk yaşıyorum ve ben daha çok onun ne yaşadığını merak ediyorum. Umarım kolay atlatır bu boşluğu😦

İştahının artacağını düşünerek teselli buluyorum. Yoksa hafta sonları ve akşamları yemek yemeyi reddedip sürekli emmek istiyordu.  

Bugün üçüncü gün… Sabah uyandı yine her zamanki gibi ‘anneeaaa’ diye seslendi. Yanına gittim onu iltifatlara öpücüklere boğdum ve Ekincik ‘mama mama’ diyerek tempo tuttu. Bıdık kabullenmiş bile, ’emici’ demedi… Bakıcı teyzesine anlattığımda ‘kimseye söylemeyelim bu kadar kolay olduğunu’ dedi.

Ama yazmasam olmazdı… Bir dönem daha bitti… Hüzünlü… Tuhaf…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s