Ölümlü dünya…

Kaç gündür elim gelip gelip gidiyor klavyeye. Aslında öyle doluyken yazacak çok ama çok şey varken ne yazacağımı, nasıl söze başlayacağımı bilemiyorum. Ya da yazıyorum ama yazdıklarım tam olarak kalbimden geçenlerin karşılığı olamadığından silip kapatıyorum sayfayı.

Ölüm bu kez ailemizin biriciği, canımızın içi, gözbebeğimiz, kıymetlimiz babannemizi aldı bizden. Ölümü hangi sevdiğimize kondurabiliriz ki… O geçen yıl tam da bugünlerde amcamın cenazesinde ‘benim sıramdı’ diye ağladığında içimde birşeyler öyle derinden sızlamıştı ki… Onun evlat acısını hissetmiştim sanki onunla beraber ama mümkün mü? değil elbette onun yaşlı ana yüreği nasıl yanmıştı kim bilir… İlk kez o zaman öyle güçsüz, öyle kendini bırakmış görmüştüm Babaannemi. Her sıkıntıya katlanan pamuk yüreği evlat acısını kaldıramamıştı işte, ilk kez o zaman isyan ederken görmüştüm bazen usul usul, bazen bağıra bağıra ‘benim sıramdı’ diyordu…

O ‘benim sıramdı’ derken ben ‘ne olur Allah’ım onu başımızdan eksik etme, ona buna da dayanma gücü ver’ diye dua ettim hep.

Çocukluğuma ait hatıralarımda öyle çok yeri var ki… O büyüttü beni benimle birlikte bir sürü torunu. Ama bilirdim ki yerim başkaydı ilk göz ağrısıydım onun hem de onun ismini taşıyordum ben. O benim için ne kadar kıymetliyse bende onun için o kadar kıymetliydim. Hiç sinirlendiğini, ağzından kötü söz çıktığını görmedim. Hep pamuk gibi tonton bir babanneydi. (Onunla ilgili -di’li cümleler kurmak ne zor geliyor…)

Ölmeden önce halamlara beni görmek istediğini söylemiş, onlar da geçiştirmişler (ölüm akıllarında yok tabi) ‘kızcağız hamile anne nasıl gelsin’ falan demişler. Bunu duyduğumda üzüntüm katlandı tabi, son kez pamuk yanaklarını öpmeyi istemez miydim hiç, koşa koşa giderdim. Halamların acısını arttırmamak için içime akıttım gözyaşlarımı… kızsam ne olacak hem gitti artık yok…

Evet yaşlıydı, çok şükür Allah çektirmedi, son ana kadar namazını, orucunu, duasını bırakmadı ne mutlu hep sevildi, sayıldı evet hep öğrettiği gibi çok şükrediyorum onunla geçirdiğimiz her ana, ama ama ölüm olmasaydı demeden edemiyorum. O bizim tarihimizdi, geçmişimizdi, anılarımızdı, çekip çevirenimiz, derleyip toparlayanımızdı.

Ölüm yakışmadı diyorum, yeri dolmayacak, kalbimizde yaşayacak diyorum sonra ne boş kelimeler deyip siliyorum… İçimdeki boşluğu hiç bir kelime dolduramıyor…

Mekanın cennet olsun pamuk nineciğim… Seni çok seviyorum…

Son fotoğrafımız…

Ölümlü dünya…” üzerine 10 yorum

  1. Şükriyecimm, çok üzüldüm.
    Başınız sağolsun.
    Allah sabır versin. Nur içinde yatsın.
    Çok değerli bu son topraklar. Çok büyükler aslında. Ama Takdir-i İlahi.
    Size sabırlar diliyorum.

  2. Başınız sağ olsun, yaşımız ilerledikçe hayat sevdiklerimizi, saydıklarımızı, hürmet ettiklerimizi, ellerini öptüklerimizi teker teker alıyor bizlerden😦 Allah rahmet eylesin, nur içinde yatsın.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s