Parkların Psikolojik Açılımı

Ben çocuk yetiştirmek üzerine evet çok okuyorum, aklıma takılan bir şey olduğunda hemen google’a, olmadı takip ettiğim çeşitli anne bloglarına soruyorum falan ama marifetin  okuduklarımı uygulayabilmek olduğunu da biliyorum… Ne zor şey öğrendiklerimi hayata geçirebilmek. 

Kumriyle en rahat dönemim onu anne sütü ile beslediğim dönemdi. Ne zaman ki ek gıdaya geçmem gerekti ben çuvallamaya o zaman başladım. Kumrinin memeyi bırakıp yeni tatlara yelken açmaya hiç niyeti yoktu çok zorlandım bu süreçte. Ancak işe başladığımda (sekiz aylıkken) başladı çeşitli şeyler yemeye, ya da yememeye. O zaman bu zamandır iştahsız bir çocuk. Ne yaptımsa olmadı. Yöntemlerin biri mesela aç bırakın diyordu aç bıraktım bana mısın demedi de tam tersi canıma minnet dedi. Hal böyle olunca ben o zaman bu zamandır yemek saatlerinde asabi bir anneyim. Mesela yeni keyfimiz olan balkonda yemek yemek en çok eşim için işkence haline gelmeye başladı.

Bu konuda gerçekten her türlü yardıma ve öneriye açığım.

Bir süre de yatağını ayırmakla ilgili sorun yaşamıştık. Ama o zaman anlamıştım ki sorun onda değil bende, meğer yatağını ayırmaya ben hazır değilmişim öyle alışmışım ki onun kokusuna, ona dokunmaya asıl bana zor gelmiş bu yatakları ayırma işi, neyse ki hallettik🙂

Bunların dışında biz Kumriyle çok iyi anlaşan anne kızlardanız. Bir kere o  uyumludur misafirliğe gittiğimde acaba yaramazlık yapar mı döker mi kırar mı? diye dert etmeme gerek kalmaz çünkü ona güvenirim ya da arkadaşlarıyla bıraktığımda acaba arkadaşına zarar verir mi diye hiç düşünmem bilirim ki yapmaz. Gezmeye gidiyorsak onun yaşına göre kimse yoksa da eğlenecek bir şeyler bulur. Elbette çocuktur çocukluğunu yapacaktır yapar da ama sonuç olarak bizi yada çevresindekileri üzecek şeyler olmaz bunlar.

Bazen özellikle parkta karşılaştığım anneler beni şaşkınlığa sürüklüyor. Mesela geçen gün zıp zıp denen şeylerde zıplıyor Kumriyle bir çocuk, diğer çocuğun annesi zamanın dolduğunu öyle güzel söylüyor ki tatlı tatlı, Çocuğuna ‘çok başarılısın, seninle gurur duyuyorum, harika zıpladın, şimdi zaman dolduğu için oradan çıkman gerekiyor’ gibi cümleleri ardı ardına sıralıyor kadıncağız. Çocuk oralı değil tüm inadıyla ‘hayır gelmicemmm’ annesi yine aynı sakinlikte konuşuyor derken bu muhabbet fazlaca uzamaya başladı. Anne diğer yüzünü gösterdi ki ben bakakaldım. Nasıl bir bağırma, nasıl tehditler… Şöyle bir silkenlendim Kumri’ye ‘hadi gidiyoruz’ dedim. O da hemen geldi sanacaksınız yok yok o : ‘beş dakika daha’ dedi, ben de ‘tamam ama bu son’ dedim. Son oldu.

Geçen akşam da arkadaşım parkta çocukları eğlendirdikten sonra eve yakın olan bir cafeye gidip çay içelim teklifinde bulundu. Çok hoşuma giden bu teklifi kabul edip, çoluk çocuk gittik. Arkadaşın çocuğu bildiğin yaramaz. Hep ilgi merkezi olsun istiyor. Mesela diğer arkadaşının meyve suyu kutusunu eğip bükmeye çalışıyor, döküyor saçıyor. İşin kötüsü hemen yanımızdaki havuzda yüzen ördekleri sakince izleyen Kumri ve arkadaşını havuza doğru itmeye kadar gitti, işte o noktada benim sinirler bi zıpladı yani bildiğin zarar vermeye çalışıyor. Ama arkadaşım hala sakin görünmeye çalışıyor ‘bu davranışın arkadaşına zarar  verebilir, bu şekilde davranmamalıyız değil mi oğlum’ diyor. Belki doğrusu bu şekilde konuşmaktır ama bence bir şeyler biryerlerde öncesinde yanlış yapılmış. Ben Çocuk Psikolojisi Uzmanı değilim aynı şeyi Kumri yapsa orada sakinliğimi koruyamazdım. 

Benim Kumrime davranışım doğrudur yanlıştır bilmiyorum ama bir düzenimiz var ben onu tanıyorum o beni tanıyor beni nasıl sinirlendireceğini iyi biliyor eğer sinirlendirmek isterse beceriyor ama beni nasıl mutlu edeceğini de biliyor. Ben de aynı şekilde onu neyin mutlu edeceğini neyin üzeceğini biliyorum. Yeri geliyor benim de ona uzun uzun anlatmam gereken şeyler olabiliyor, yeri geliyor bağırıyorum da bu bağırmalar sonra bana pişmanlık olarak dönse de elimde olmuyor.

Park gözlem sonuçlarımdan öğrendiklerime gelince; tutarsız davranmak çocuğun bocalamasına neyin doğru neyin yanlış olduğunu ayırt edememesine neden oluyor. Bir de çocuğun her davranışını onaylamak, her istediğini yapmak, sürekli peşinden koşarak müdahale etmek, sürekli pohpohlamak da bir o kadar sosyalleşmesini engelliyor.

Minik bir not: Bir de diğer çocuğun kendi çocuğuna zarar vereceğini hissettiğin zaman aslan kesilen annelerden biri olarak karşı tarafa nasıl davranacağını kestirememe sorunu var netice de o da çocuk🙂

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s