Korkuyorum

Korkuyorum…

Dün akşam Kumrimin hamileliği sırasında yazdığım günlüğü bulup okudum. Hamile olduğumu öğrendiğim andan itibaren hep bir tozpembe âlemin içine girmişim gibi, hiç sıkıntı çekmemişim gibi kızıma hitaben yazmışım günlüğümü. Bir de önemli bir kaç rahatsızlık yaşamıştım ki o zamanı yaşadığım sıkıntıyı, stresi, acıyı çok iyi hatırlıyorum sanki kızım hissetmesin diye onları gayet üstü kapalı geçiştirmişim şaştım kaldım kendime. Sanırım gerçekten farklı bir boyuttaymışım ilk hamileliğimde.

 Yine içimde büyüyen bizden bir parça var böylesi bir mucizevî süreci yaşadığım için kendimi şanslı hissediyorum, onu taşımaktan çok da mutluyum. Bunun ne kadar özel gurur verici bir şey olduğunun farkındayım. Ve onun içimde büyüdüğünü hissetmek bana huzur veriyor. Ama şimdi öyle narin değil hislerim. Çünkü çok farklı bir dünyam var artık. Kendimden önce düşünmem gereken henüz beş yaşında bir yavrum var. Kendi psikolojimden önce onun psikolojisine kafa yoruyorum. Bu yeni duruma karşı tepkisinin ne olacağı konusunda endişelerim var. Kardeşi dünyaya geldiğinde kıskançlık yapacak mı? İlla ki yapacak diye düşünüyorum boyutu nice olacak? Onu yok mu sayacak? Bize hislerini açıkça ifade edebilecek mi? Yoksa içine mi atacak ve içine atarsa ilerde ne şekilde karşımıza çıkacak?

 Yanlış bir şeyler yapmaktan çok korkuyorum. Mecburen de olsa ona ilgimin azalmasından, haksız yere sanki çok büyükmüş gibi anlayışlı olmasını beklemekten. Uykusuzluğun ya da ne bileyim yorgunluğun, sabırsızlığın verdiği sinirle hareket edip onun minik hassas kalbini kırmaktan çok korkuyorum. Ya beceremezsem deyip korkuyorum.

Sonra da canım kızımın ne kadar sevgi dolu olduğunu düşünüyorum, ne kadar merhametli, sevecen, içten olduğunu… O zaman da korkacak bir şey yokmuş gibi geliyor onun güzel kalbinde taşıdığı sevgilerden minik kardeşi de nasiplenirmiş gibi geliyor. Dilerim korkularım yersiz olur bu yazıya ileride güler geçerim…

Korkuyorum” üzerine 2 yorum

  1. Eminim her şey doğal sürecinde kendiliğinden olacak rahatlatın kendinizi…Size böyle diyorum ama biliyorum ki annelik taa hamilelikten başlayan sürekli çocuğun için kaygı ve endişe etme haliymiş. İnsan çocuğunu o kadar çok düşünüyor ve o kadar çok seviyor ki ona karşı bir şeyi eksik, az ya da yanlış yapmaktan dolayı korku kaygı duyuyor. Her şey çok güzel olacak, içinizi rahat tutun🙂

    • İlk hamilelikte sadece karnımdaki bebeğime ve kendime (yediğime içtiğime dolayısıyla yine ona) odaklanmıştım şimdi herşey öyle farklı ki. Çok teşekkür ederim, yorumunuz için, sevgilerimle…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s