Ev’leniyoruz…

Bu aralar yine telaşlardayım. Bu defa da taşınma telaşında. Taşınma eylemini ilk kez yaşayacak olmanın ezici ağırlığını yaşamaktayım. Bir kez daha anladık ki böylesi köklü değişiklikler hiç bize göre değil. Biz değişiklik yapalım deyince ‘Hadi Çeşme’ye gidelim hava almış oluruz, Karaburun turu yapalım Fotoğraf çekeriz, ya da ‘salon takımının yerini değiştirelim hep aynı sıkıldık’’ şeklinde şeyler yapmışızdır. Bunların yanında taşınmamızın ailemiz için daha iyi avantajları olacağı en çok da kızımız için bunu yapıyor olmamız yaşadığımız duygusallığı bir kenara bırakıp mantıklı davranmamız konusunda kararlı olmamızı sağlıyor.

Değişiklikleri kolay kabullenemediğim gibi bir de aceleciyim ben, bu iki özelliğim ilk kez yüzleşiyor bu da benim sancılı bir dönem geçirmeme sebep oluyor. Bir yanda 13 yıldır yaşadığım evimle aramda oluşan duygusal bağım, alışkanlıklarım, düzenim, diğer yanda ne olacaksa bir an önce olsun bitsin sabırsızlığım.

Geçenlerde iş dönüşü her zaman kullandığımız sahil yolundan evimize giderken eşim ‘İyi ki evi satıyoruz, bu trafik çilesi çekilmez, iyi yapıyoruz iyi’’ dedi. Sonra ikimizde başımızı şöyle denize doğru çevirdik hani taşındıktan sonra pek göremeyecek olduğumuz denize doğru. Evet, çok sık sahilde yürüyüşler yapamıyorduk, daha çok bizim yol manzaramızdı ama denize çıkan sokaklarımız olduğu için şanslı hissederdik kendimizi. Öyle bi kaç saniye anılarımıza gittik geldik sanırım ikimizde ve yine eşim ‘ama güzeldi be!’’ dedi. Bende onu onayladım ve ikimizin de gözleri doldu. (hatta ben akıtmış olabilirim o an gözyaşlarımı.) Bu aralar böyle şeyler yaşıyoruz çok sevdiğimiz Meriç’in Anneanne, dede diye sevdiği güzel insanlarla konuştuk başta çok bozuldular bize belki hala öyleler ama en azından uzun uzun dertleşme imkanımız oldu. Anneannemiz ağladı ben ağladım, erkeklerin gözleri doldu (bi akıtamadı o yaşları)

Bir şey geldi yerleşti içime, öyle ki sabahları ağlamaklı uyanıyorum, pişmanlık kaplıyor bazen içimi. Parkımıza bakıyorum, daha Meriçim doğmadan önce onun orada koşturduğunu hayal ederdim. Ve bilmezdim alt kattaki teyzenin bile gözüme sevimli görüneceğini (yok be düşündüm de sevimli olamayacak kadar çok konuşuyor J) Biz doğru olanı yapıyoruz kızımızla beraber geçireceğimiz zamanın çoğalması kadar ne mutlu edebilir bizi.

Şu an hala eski evimizdeyiz bizim satın aldığımız evle ilgili işlemlerin sonuçlanmasını bekliyoruz. Artık evimiz olmayan bir yere giderken hafif bir eziklik yaşıyorum. Yeni bir düzen oluşturmak için sabırsızım bu yüzden. Bu aralar hep bana söylendiği gibi umarım yeni evde yeni mutluluklara gebedir ve sizlere de güzel şeylerden bahsederim böylece bunun için dua edin olur mu? 😉 14.09.2011

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s