İlkbahar’da hazan

Bu İlkbahar bize hazan oldu ama düşen yaprak değildi, koca koca çınarlar devrildi… 

Geçen hafta Pazartesi (18.04.2011) Anneannemi de kaybettik. Dedemden sonra hastalığı arttı, iyileşmek de istemeyince o da gitti… teyzemin, dedemin yanına… Ne çok seviyorlarmış birbirlerini diyoruz…. Ayrılığa daha fazla dayanamadı diyoruz…. Kendimizi avutuyoruz. 

Dedemden sonra anneannemi de kaybedince çok üzücü günler geçirdim, geçirmeye devam ediyorum. Onların ki doldurulamayack bir boşluk çünkü. Onlar bizim tarihimiz, kökümüz, atamız…. Onlar, eskilerden bahsetmeye başlayınca bilmediğim zamanlara yolculuk etmekten bende onlar kadar zevk alırdım. Şimdi kim anlatacak çocuklarımıza o eski zaman hikayelerini… ben mi? Benim bildiklerim şu kitapçı raflarındaki yada süpermarketin kitap reyonundakilerden farklı değil, malesef ki onların anlattıkları kadar da değerli değil. 

Anneannem çok çalışkan becerikli kadınlarındandı. Hem tarlada, hem mutfakta kimse eline su dökemezdi. Çocukların, torunların toplaştığı günlerde özellikle erkenden kalkıp kahvaltı için ocakta pişirdiği peynirli hamur kızartmalarının kokusunu ve tadını unutamam. Bir de düğünlerde arkamıza geçip ”hadi kalkın oynayın” diye dürtmesini🙂 O zaman çok kızardım ona ama sonrasında bizim oyunumuzu seyretmenin onun hoşuna gittiğini anlardım. Derdi ki ”hep size baktım ne güzel oynadınız” Canım anneanneciğim düğünlerde eğer oynamak için kalkarsam biri dürtmeden, gözlerim hep seni arayacak acaba bakıyor mu diye ve ben göremesemde artık seni belki sen bizi izleyip gene sevineceksin. 

Ölüm doğum kadar normal biliyorum, zaman herşeyin ilacı biliyorum. Ama bu üstüste gelen kaybedişlerin eksikliğini de ta içimde hissediyorum. Onları bir daha göremeyecek olmanın üzüntüsüne, Annemin yaşadığı acı ekleniyor, bunlar da yüreğime işleyen bir sızı olarak kendini hissettiriyor. Zamanı geldiğinde herkesin başına gelecek olan sızılar… benim yaşadıklarımı belki siz seneler önce yaşadınız ya da seneler sonra yaşayacaksınız. Allah geride kalanlarımıza sağlıklı, uzun ömür versin. Ama kaybetmeden değerlerini bilip onlara çokca zaman ayıralım. 

Onlar için daha çok şeyler yazmak istiyorum ama acımı ortaya dökmektense fazlasını içimde yaşamanın daha doğru olacağını düşünüyorum. 

Kah keyifli, kah neşeli, kah üzüntülü paylaşımlar hayat kadar gerçek bir blog benimkisi…  25.04.2011

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s