Herşey eskisi gibi olsa…

Her şey eskisi gibi olsa…  

Dün annemle konuştum. Anneannemin sağlığı ile ilgili biraz tatsız şeyler söyledi. Üzüldüm… 

Ne kadar uzakta olursam olayım, ne kadar sık görüşmezsek görüşmeyelim akrabalarımın sağlıkla orada olduklarını bilmek beni rahatlatıyor. 

Hep orada olsunlar istiyorum, sağlıklı ve mutlu yaşamları olsun istiyorum. 

Teyzemi kanser hastalığı sebebiyle kaybettik. Annem teyzemin ölümünden sonra kendini hala toparlayabilmiş değil. Anneannem ve dedem de belli etmezler öyle duygularını ama onlarda bu acıyı hala çok taze yaşıyorlar. O çok gençti ölümü kimseye yakıştıramayızda genç olunca bu kişi sanki onun başına gelmemeliymiş gibi. İki oğlu vardı o bu dünyadan gittiğinde çocuk olan. Kimbilir onlarda bıraktığı hasarın etkileri nasıl oldu. Babayla yaşamak daha zor sanki. Özellikle öyle bir babayla. O adamı hiç affetmiyeceğim. Teyzemin hayata tek tutanağı çocuklarıydı gerisi cehennem azabıydı şimdi cennette olduğunu düşünerek onun için seviniyorum. 

Sonra canım dedemi kaybettim. Çocuklarının bile kızdığı, çok da sevmediği biriydi. Benim için de varyemez olması dışında çok tatlı biriydi. Sevimliydi, komikti… O da ölümüne yakın en güvendiği oğlundan büyük darbeler yedi sanırım gözü açık gitti. O hastanede yatarken amcam doktorların iyi değil, fazla yaşamaz dediğini söylemesine rağmen ben hiç ölmeyeceğini düşünüyordum. İnanmak gelmiyordu içimden bu yalancı adama. Ben ölümü 70 küsur yaşındaki dedeme de yakıştıramıyordum. Onlar hiç yaşlanmasalar, hep sağlıklı olsalar… Orada olduklarını bilmek bile güven veriyordu bana. 

Benim komik düşüncelerim var belki de onların ölümü o yüzden sarsıyor beni. Ben hala birşeylerin eskisi gibi olacağını düşünüyorum bunu çok istediğim için sanırım inanıyorum. Bunu yazarken bile istediğim bu. Dedemlerin evinin yakınında papatya toplarken, dedemin elime tutuşturduğu kocamış gülleri koklarken buluyorum kendimi. O güller bile eskisi gibi açmıyor ve kokmuyor oysa ki. Ya da annemin babası olan dedemi hep bahçede birşeyler çapalarken bulacağımı, anneannemin lezzetli böreklerini ne zaman istesem yiyebilecekmişim gibi, babannemin buzdolabını ne zaman gitsem dolu bulacakmışım gibi… 

Bazen kaybetmekten korkunca böyle imkansız şeyler isteyebiliyorum, oysa ki zaman geçiyor. Yaşlanıyorum bende onlar nasıl aynı kalsınlar. Artık rahatsızlıkları artıyor, enerjileri eskisi gibi değil. Ürkütücü… ama hayat bu! Hiç bir şey eskisi gibi değil, bunu biliyorum ve sürekli kendime bunu söylüyorum… 

Keşke hep güzel anılar biriktirebilseydik. onları doyasıya yaşayabilseydim yada onlar bu dünyadan geçip giderken huzurlu olsalardı, bu saatten sonra ninelerim ve dedem için dileğim bu… 

Bir de kızımın dedeleri ve nineleriyle çoook uzun yıllar sağlıkla geçirmesini dilerim. 

24.02.2011 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s