Gösteri Zamanı

Grip hallerim devam ediyor… 

Gitmeden önce bir ilaç aldım ki yollarda yada gösteri sırasında yığılıp kalmıyayım diye. Ama o ilaç beni bi acaip yaptı, konuşmakta anlamakta sıkıntı yaşadım bir süre, ama gösteri sırasında oturmadan kızımı görüntüleyebildim ki önemli olan buydu. 

İlk Gösteri! ilk anne deyişi gibi, ilk dişi gibi, ilk adımları gibi heyecanlı… 

Bi dakika baştan anlatacağım. 

Gösteri salonumuz benim gibi heyecanlı velilerle dolmuştu. Bende kendime bir yer bulup heyecanla oturmaya başladım ki bu ilacın başka bir yan etkisi midir nedir çözemediğim bir şekilde ağlamaya başladım bir de utanıyorum şu tuhaf halimden, duygular tavan yapmış bir şekilde bekliyorum gözlerimi velilerden kaçırarak. Fotoğraf makinamı kurcalıyorum çaktırmamak için. Neyse başladı bizim gösteri. 

İlk grupta Meriç yok biraz stres oldum ben bu arada acaba neden yok, utandı da çıkmak istemedi mi diye bir sürü soru kafamda dolaşıp duruyor, sonra ikinci grup çıktı ve evet benim kızım ordaydı. Yavrum sahneye çıktı şöyle bir bakındı bakındı anladım ki beni arıyor onun da kafasında ”gelmedi mi acaba annem” sorusu, ben kendimi göstermek için çırpınırken sonunda beni farketti, mutluluktan gözleri parladı, neşelendi. 

Ben ordayken acaba oyunlarını yapmak istemez mi? utanır mı? gibi endişelerimi alt etti canım kızım. daha bir coşkulu oynadı… benim ilaç yan etkisini devam ettirdi o sıra gözlerimden yaşlar süzüldü durdu. Önce dans ettiler sonra tekerleme söylediler, ben her yaptıklarına hayran hayran baktım. Gurur duydum kızımla. 

Gösteri sonrası yanıma gelmek için bir hamle yaptı bende ona doğru bir hamle yaptım ama Sevgi ”daha sonra” diyerek onu durdurdu. Bende oturdum yerime pardon oturmadım ben hep ayaktaydım :) 

Öğretmenlerinin ne kadar uğraştıkları belliydi, çok çırpındılar orada, öncesinde daha çok uğraşmışlardır elbette. Meriç evde çok bahsetmiyordu yapacakları hareketlerden, okuyacakları şiirden. ”Süpriz anne süprizzz” dedi hep. İyi süpriz oldu bana. 

Çocukların ardından bizde sınıflara çıktık. Sınıfta Meriç bana durmadan birşeyler göstermeye çalışıyor, oyuncaklarını, arkadaşlarını, orada olmamdan keyif alıyor. Ben ”Meriç sana bayıldım, çok güzel bir gösteriydi” dedim, velilerden biri ”valla bende bayıldım Meriç’e” dedi. Tabi koltuklarım kabardı benimde :) 

Kızımı da alıp işyerine geldim. Babamızda bizi karşıladı. Keşke babası da yanımızda olabilseydi o malesef izin alamadı, İnşallah bir dahakine o da yanımda olur çünkü orada hani ilacın etkisiyle de olsa gözyaşlarını, sevincini paylaşacak bir omuza ihtiyaç duyuyor insan. Ve elbette baba olarak o da bu güzel duyguları hissetmeli. Ben anlattıkça o da duygulandı gelemediği için üzüldü. 

İşten sonra da ona söz verdiğim gibi Agora’ya götürdüm (alışveriş merkezi) oyuncaklara bindi. Ama çok pahalı olmasına karşın oyun süreleri öyle kısa ki, tam bir para tuzağı neyse buna canım sıkılsa da sonrasında daha keyif aldığımız bir şey oldu. Bir grup tiyatro oyuncusu olduklarını düşündüğümüz oyuncular tamamen beyazlardan oluşan kostümleri ile agorada yürüyüş yaptılar minik bir karnaval gibiydi, Meriç onlara bayıldı. Onlar nereye biz oraya turladık agorada ben çok yoruldum ama Meriç tam tersi hoşnuttu bu dolaşma işinden. Bende fotoğraflarını çektim. Neyse ki onlar gitti de bizde eve girebildik. Yorucu oldu ama hem kızımla zaman geçirmenin, hem de ona verdiğim sözü tutmanın mutluluğunu yaşadım…  16.04.2011

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s