Aşkın Gözyaşları…

Zamanı geldiğinde ya da sevgili öylece çekip gittiğinde en güzeli ”güle güle” diyebilmeli insan, kalbindeki yangınlara rağmen, gidene dur demek onu elde tutmaya yetmez… nafile bir çabadır… 

O yoluna, siz de şu an için bilinmez olsa da yolunuza… 

Çok sevmek, körkütük aşık olmak malesef yeterli olamıyor gideni yolundan alıkoymak için. Bu sadece kalanla ilgili içinden çıkılması çoğu zaman güç bir durum. Bu gibi durumlarda akıl vermek kolay olsa da başına gelince yapılacaklar listesi yoktur. Acının ne kadar süreceği de belli değildir. 

Bir arkadaşım aşk acısına aşıktı o öyle güzel çekerdi ki bu acıyı, bizi de ortak ederdi gözyaşlarına, öyle güzel ağlardı ki diyeceğim beni başkasının acısından zevk alan biri olarak düşüneceksiniz ama öyle değil onu öyle görmek elbette üzerdi ama aşka olan aşkına da hayranlık duyardım. Kişiye olan aşktan başka bir boyuta geçerdi sanki. Bir de öyle güzel yazardı ki böyle durumlarda. Benim aşka farklı bakmamı sağladı ama acı çekmeyi sevmediğimden uzak durmama da bi yere kadar yardımcı oldu. 

Eğer sizde aşk acısı çekmeyi sevenlerdenseniz ayrılık sonrası oturup kitap yazabilirsiniz ama acı sizi başka türlü yakıyorsa büyük ihtimalle ağlarsınız, ortak tanıdıklarınızı arar dert yanarsınız belki ona da ulaşır diye sitemleriniz, ağlarsınız hemde çok. Siz haketmediğinizi düşünüyorsunuz ya, oysa o sizsiz seçtiği yeni yolda her türlü yeniliğe gönül rahatlığı ile kendini açar, özgürdür… Sizin sızlanmalarınız, arkadaşlarını, ailesini falan aramanızdan çok umursamasa da sıkıntı duyar artık bunlara tahammülü yoktur. Ayakbağı olmanızı istemez kısacası. 

O yüzden gideni bırakın gitsin, sizi sevmeyenle işiniz olamaz ki, sizin istediğiniz de bu değil zaten eskisi gibi olsa herşey diyorsunuz siz ama o bırakıp giderken artık o sevip aşık olduğunuz kişi değildir ki. Tamamen yabancı biri o. Eğer bildiğiniz kişi olsa sizin üzülmenize dayanabilir miydi bi düşünün. Sizi sizden fazla düşünürdü değil mi? Kıyamazdı… 

Evet yoluna çıkmayın diyorum ama bırakıp gideni affedin diyemiyorum, verilen sözden döneni ben affedemiyorum çünkü. Aşk cesaret işi korkaklığa hiç gelemez… 

Acılarımız bizi biz yapıyor, hayatımız şekilleniyor bir ustanın elindeki değerli taş misali şekil alıyoruz şu hayat yolunda, güçlü olmayı öğreniyoruz, başetmeyi öğretiyor hayat bize… 

Bende arkadaşımın yaşadığı aşk acısından esinlenerek yazdım ona söylemeyeceğim bloğuma misafir olduğunu ama olsun yine de ona ithaf ediyorum… 

15.03.2011

Reklamlar

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s