Burnumun İnce Sızısı

Çalışan ev kadını ve anne olunca hayat yorucu oluyor bu bir gerçek. 

Evde mutfakta uzun süre zaman geçirmem gerekince, temizlik fazla vaktimi alınca hele ki ütüye başlayınca Kumricik sıkılıyor, onunla beraber olmamı istiyor, bu gerçekleşmediğinde de türlü mızmızlanmalar, şımarıklıklar, ilgi için binbir numaralar yapıyor. Ve de ağlıyor. Bu durumda vicdanımla mücadele ediyor, üzülüyorum. Çoğu işimi onun uykusuna denk getirip yapmak istiyorum ama işte insan bünyesi de bi yerde dayanamıyor. Gece kuşu misali bir gün ütü yap, cam sil ertesi gün 30 dk. kabarmasını beklediğin hamura şekil ver, üstüne yumurta sür önceden ısıttığın 175 dereceli fırında 30-40 dakika pişmesini bekle olmuyor işte. Nerde kaldı sevgiyle pişen kekler, poaçalar 🙂 

Nereye geleceğim bi dakika şu an burnumda ince bir sızı var da… 

Şimdi Kumriciğim anneannesi ve dedesiyle beraber Bayındır’da. Üç hafta oldu, hafta içi çarşamba akşamları gidip kalıyoruz bir de hafta sonları. Kumricik aslında gayet mutlu. Dedesi ona o dedesine düşkün. Çok eğleniyorlar çok. Bir dediği iki olmuyor bu çok da iyi bir şey değil bakalım dengeleyeceğiz artık. Oldukça doğal bir yaşamın içerisinde sevdiği, sevildiği insanlarla beraber. Bunları bilmek bir derece rahatlatsa da işte o burnumun direği yok mu sızım sızım sızlıyor… 

Neyse içimizde, evimizde kocaman bir boşluk burnumuzda derin bir sızı onun orda mutlu olduğunu düşünüp bekar (çocuksuz aile için uygun kelime) hayatımıza devam ederken o başta Kumrimle yapamadığım gündelik ve haftalık ev işlerimi de eteğimde dolanan biri olmadan yapmanın zevkini ! yaşamanın yanı sıra ve hatta üstüne kocacımla sinemaya gitme, sahile inme, yemeğe çıkma gibi bizim gibi çocuklu aileler için lüks sayılacak atraksiyonlarında kahramanı olmanın heyecanını yaşadık. 

Bunlar hayal ettiklerimizdi, hayal olduğunu bilmeden olabilirliliği ile büyük boşluğumuzun yerini az buçuk doldurabileceğimizi sandığımız. Dedim ya üç haftadır büyük boşluğu yaşıyoruz diye, işte bu üç haftada biz öyle bir bekarlığa verdik ki kendimizi. Kocaman bir yığın çamaşır, ütü masamda beklemeye devam ederken ben günlük olmadı iki günlük ütü yapıyordum. Mutfakla aramıza kara kedi girdi sanki, dışarda atıştırıyoruz, yada arkadaşlarda yemek yiyoruz, evde yiyelim deyince de yemeklerimiz genelde kızartma, et, sucuk, yumurta üzerine oluyor ki bunlar da kocamın ilgi ve yetenek alanı 🙂 oruç tutup üstelik sağlıksız besleniyoruz… Birde doğru dürüst kola içmeyen ben nerdeyse her akşam kola, cips (ki eve girmesi bile yasak), çerez gibi aburcuburlarla sözüm ona bekar günlerimizin tadını çıkartıyoruz. Hep ertelenen bir sinema keyfimiz var hala ama henüz bir kez gidebildiğimiz bir sahil kıyısında gezintiye çıkma hayalimizi de gerçekleştirmiş bulunmanın dayanılmaz hafifliği de var çok şükür. 

Kumrimiz doğmadan önce böyle dağıtmış bir iş-ev kadını değildim elbette burdan yanlış anlaşılmalara karşı önlem alayım bir yandan da J Tam tersi mümkün olduğunca ev işlerini aksatmayan, kendi görüntüsü kadar evin görüntüsüne önem veren, yemeklerini muntazaman yapan titiz bile sayılabilecek, bir kadın idim valla bak 🙂 Bu boşluk yaşatıyor bize bunları. Bir görmemişlik bir garip haller acaip bir durum. Ben kocaya ”hani gezmeye çıkacaktık” diyorum o da bana ”iftar geç oluyor yiyince şişkinlik e haliyle ağırlık çöküyor gibi” bahaneler sıralıyor. Bende en çok ütü yapmaya niyetlendiğim bir akşamda ve ütüyü yapmadığımda kocacım bana ”hani ütü yapacaktın” ben ona ”e sen ütü masasını salona getirmedinnn” gibi saçma bir bahaneyle karşılık veriyordum. 

Bu hafta bu böyle olmaz dedik, evimizi güzelce temizledik. Ben tüm gücümle geçtim ütünün başına hepsini dümdüz edip rafa kaldırdım. Ohhhh be! Yoruldum ama değdi, evimizi otel gibi görmeyi bıraktık bu hafta. Arkadaşlarımı iftara çağırdım, sevgiyle güzel güzel yemekler yaptım. Şimdi daha huzurluyum. Üzerimizdeki bekar toprağı kalktı 🙂 Ama işte burnumdaki sızı… burnumda tüten bir şey… kocaman boşluk ne yaparsam yapayım hep benimle… Kavuşmaya az kaldı çok şükür bunu düşünüp mutluyum şu an… 19.08.2011

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s