Kartsız da Yaşanıyor Azizim

Bu yazıyı yazmak için biraz bekledim. Çünkü bu konuda pek kendime güvenmiyordum. Ama kredi kartlı yaşantımda kredi kartıma inanılmaz güveniyormuşum. Bunu şimdi daha iyi anladım. Nasıl anladım. Dur anlatayım.

Geçenlerde arkadaşım aradı dedi ki: ‘Biz AVM’ye gidiyoruz hadi siz de gelin çocukları sinemaya bırakır biz de bir şeyler içeriz’ dedi. Olur olur dedik. Oğlunun da doğum günüymüş minik bi kutlama yapacakmışız. Biz yola koyulduk iki bebeyle. Önce doğum günü çocuğuna hediye almak için AVM’de bulunan oyuncakçıya gittik. (Haklısınız iki bebeyle oyuncakçıya gitmek bir delilikti.) Allah’tan ben bebelere girmeden önce sadece arkadaşına hediye alacağımızı belirttim. Tamam dediler. Ama gözlerinde değişik bi ışık yandı ikisinin de. Bunlar oyuncakçı da deli danalar gibi koşturup ellerinde her defasında ebatları küçülen başka bi oyuncakla karşıma geldiler. Hayır dedim ben. KARARLI olmak biz annelere öğretilen ilk ve çok önemli kural. Ama sonra o gözlerdeki masum ifadeye dayanamadım minik minik bişiler onlara da aldım kasaya gittim. Ellerim cüzdanda kredi kartı ararken sordu kasiyer nakit mi kredi kartı mı? Aaa kartım yok ki benim. Hemen etiketlerine tekrar baktım. (Görüyor musun kredi kartım olsaydı bilinçsiz bir alışveriş olacaktı.) Minik şeylerin uçuk fiyatına sinir olarak ödemeyi yaptım çıktım. 

Oradan çıkınca -ki daha ilk duraktı sinemaya gidene kadar neler görecektik- bebeleri karşıma dizdim. Bakın dedim elimde kalan para bu sinemaya yetip yetmeyeceğini bile bilmiyorum. O yüzden benden artık bir şey istemezseniz sevinirim. (Açık konuşmak da kurallarda vardı sanırım) Benimkiler bir anlayışlı ki sormayın. Meriç ‘anne seni zor durumda bırakmak istemezdim’ dedi. Nasıl dayanır anne şimdi buna yavrum benim. 

Sinema kısmına gittik ama ben başka bir boyuta geçtim durmadan toplama bölme vs. hiç sevmediğim matematik işlemleri dönüyor kafamda. Bir yandan dua ediyorum şurdan rezil olmadan çıkayım diye. Cinemaximum ne kadar pahalı ne kadar kazık bir yermiş meğer milyon kez gittiğim halde asıl kartım olmadan gittiğimde anladım. Ben hesabımı bitiremeden geldi arkadaşlar. Ben onlara durumu çaktırmadan Ekin’i sinemaya bırakmama hesabını yapmıştım (e iki kişi iki ile çarpmak demek hiç uğraşamam). Derken işyerinden bi arkadaşı görmeyeyim mi? Kesin dedim Allah gönderdi o bir melek (Beki’nin ruhu şad olsun🤗) Selamlaştık falan ama ben bi türlü ‘ya çok zor durumdayım bana biraz borç verir misin yarın veririm?’ diyemiyorum. Melek de olsa çekiniyor insan demek. Ayrıldık onunla da. Hay dedim kredi kartımı parçalayan ellerim kopaydı. (bu arada o gün yanımda olan,karşılaştığım arkadaşlarımın yaşadığım sıkıntıyı paylaşsam yardımcı olacaklarından şüphem yok ben istemedim.Alınmasınlar 😉) 

Bu kredi kartsız ilk yaşadığım zorluktu. Sonraki zorluğu online alışveriş sitelerinde yaşadım. Neyse ki oralarda alışveriş sepetini doldurup almadan çıkmaya alışmıştım. Kimseye rezil de olmuyorsun siteyle senin aranda. Aaa site sonra mail gönderiyor o başka “beni sepetinde unuttun” diyor. Bence utandırmak için yapıyor ya da hatırlatıyor gerçekten aklından çıkmasın falan istiyor. (rüyama giriyor be markafoni yapma böyle şeyler)

Şimdi kapıda ödeme yapan hesaplar yeni gözdem 😄 Bir de eşimin kredi kartını mecbur kalınca kullanıyorum valla,  misal aliexpress kapıda ödeme kabul etmiyor ne yapayım. 

Ama gittiğim mağaza da hangi kart diye sormuyorlar mı? Nakit alışverişin hiç faydası yok çoğu yerde, peşin fiyatına 60 taksit yapıyor adam. (Matematiğim tavan bu aralar) Çıkıyorum gözlerim yaşlı… (şaka ya ağlamıyorum gözüme toz kaçtı)

Zorlukları olmasına rağmen hesabını kitabını bilerek yaşamak da güzel bir farkındalık bence 🤔

Kimseye kartının kıymetini bil onu benim için de öp kokla diyemediğim gibi kes parçala onu da demiyorum bunlar benim deneyimlerim. 

fotograf kredi kartlarımı parçaladığım günkü instagram paylaşımımdan… 

Okullu Ekin

Okullu Ekin

Ekin bebem büyüdü de okullu oldu… Hala bebeklik videolarına bakıp güldüğümüz bebek şimdi sabah kendiliğinden uyanıp ‘anne okuluma gidicem’ diyor. Ne garip…

Bazı ilkleri Meriç’imle yaşadığımdan o kadar etkilenmezmişim gibi hissediyordum ama her çocuk ayrı bir birey ayrı bir deneyim.

Okula başlamadan önce okulun ne kadar güzel bir yer olduğuyla ilgili çok konuştuk o da arada bir heyecanlandı gitmek için hevesli davrandı biz sevindik, arada bir ‘ben okula gitmek istemiyorum büyüyünce giderim’ dedi korktuk. Okula başlayınca ilk iki gün çok ağladı sabah kalktığında ‘okula gitmicem’ diyerek uyandı biz ne yapacağımızı bilemedik ama kararımızdan da taviz vermedik. Gittiği okula güvenim de tam olunca öğretmenlerinin ve kurucusunun da yardımlarıyla Ekin okula iki gün sonra isteyerek severek ve hatta koşarak gitti. Çok şükür…

Ekin daha bir rahat, daha bir keyfine düşkün, daha bi istedikleri olsun isteyen, pek kendinden ödün vermeyen çocuk. Ama tutturan zır zır ağlayan şımarık bir çocuk da değil. Bilmem anlatabildim mi? 😊 O yüzden zor olur diye düşündüğüm okul hayatı gayet güzel gidiyor. ‘Anne ödevim var’ ‘Anne bugün ne günü’ dediğinde seviniyorum çünkü sorumluluklarının far8kında olması isteyerek bunları yapması bence çok güzel.

Geçenlerde okulda çok sevdiği öğretmeni ve arkadaşlarıyla doğum gününü kutladık. Bu da bir ilk oldu. Ekin’in okulda ilk doğum günü kutlaması… Artık o tam 4 yaşında…

Tabi o yine prenses… Meriç’te görmediğim bir şey daha işte süse püse düşkünlük bi prenses edaları falan… Evde sokakta gezmede hep bir tütü giyme isteği… Aynaya bakıp ‘güzel olmayı seviyorum’ diyen bi kızın annesiyim. Biz de kabullendik o bir prenses bizim prensesimiz…

Bi yandan da bu da büyüdü be diyorum büyümesini seviyorum ama bebeklik halleri de ne güzeldi özlüyorum…

Yeni bi bebek lazım bize şimdi 😉

20161017_154932

img_20161020_102536

İki Rakamlı İlk Doğum günü

İyi ki doğdun canım kızım, Kumrim, Meriç’im…

10 yaşına giriyorsun iki rakamlı sayıların ilki…
Hem hüzünlü hem mutluyum. Hüzünlüyüm çünkü büyüyorsun gözümüzün önünde… Mutluyum şükür ki büyüyorsun gözümüzün önünde…

İki dileğim var; ilki, geride bıraktığımız dokuz yıl için hafızanda mutlu anılar biriktirmiş olman, ikincisi de önümüzdeki uzun yıllarda da (inşallah) mutlu anılar biriktirmeye devam etmen. Yani seninle ilgili hayalim değişmedi kızım sen hep‘mutlu’ ol yeter.

Büyüdükçe daha farkındasın hayatın. Dünyanın kötülüklerini senden eskisi gibi saklayamıyorum mesela. ‘Anneee biliyor musun İstanbul’da bomba patlamış’ deyiveriyorsun içim cız ediyor. Benim ütopyamda siz büyüyene kadar dünyanın daha yaşanılır bir yer olması vardı oysaki. Öğrenmene gerek bile kalmayacaktı zaten.

Çocuk olmayı seviyorsun, büyümek istemediğini söylüyorsun, ödevlerden sınavlardan, kurslardan bulduğun her boşlukta oyuna koşuyorsun. Sanki geri kalan her şey boş varsa yoksa oyun. Bazen seni bunaltsam da testlerle, sınavlarla ben de oyunlara koşmanı buna zaman yaratmanı seviyorum. Çocukluğunu seviyorum, hayata bakışını seviyorum. ‘Ödev mi önemli benim mutluluğum mu?’ diye soruyorsun bazen bana. Elbette senin mutluluğun çocuk elbette senin mutluluğun.

Sen sağlıkla büyü, mutlulukla büyü… Nicelerini birlikte kutlayalım… Nice mutlu anılar olsun hafızanda.

Seni çok seviyorum canımın içi… İyi ki doğdun, iyi ki doğdun bizim oldun… Doğum günün kutlu olsun…kumrisekiz4k

Güvenmek – Güvenmemek

Güvensiz bir dünyada özgüvenli çocuklar yetiştirme derdindeyiz.

Sabah okula gidecek çocuğumu ben uyandırmaya kıyamazken okulda öğretmenin ya da başkasının sözlü ya da fiziksel şiddetine uğrayabileceği düşüncesi beynimi yiyor. Zaten Eğitim Sistemine güvenmiyorum.

Çocuğuma sağlıklı şeyler yedireyim içireyim diye çabalarken parkta uzatılan çikolata veya şeker canımı sıkıyor. Yok, sana değil teyze o paketin üzerinde yazanlara ve yazmayanlara güvenmiyorum. (sana da neden güveneyim gerçi)

Özgüvenli çocuğum yürüme mesafesindeki okuluna kendisi gitmek istediğinde beynimde şimşekler çakıyor. Tabi ki sana güveniyorum yavrum ama yolda karşına çıkabilecek insanlara güvenmiyorum.

Ohh hayat güzel hava güzel çimlere yalınayak bassın çocuklar derken ya kendini bilmezin biri kırdığı şişeyi yerlere saçtıysa diye vazgeçip salamıyorum. Deniz mevsimi gelmiş hadi cumburlop suya diye sevinirken bebeler yine insanların, fabrikaların denizi nasıl kirlettiğini görünce hevesim kursağımda kalakalıyorum. Doğaya güvenimi yitirmek istemiyorum 😦

E ne kaldı kim kaldı güvenilecek. He doğru özgüvenli yetiştirdim ben onu kendine güvensin.

Not: Aslında çok önceden yazmıştım bu yazıyı o zaman okuduğum haberlerin de etkisiyle. Daha acımasızdı, hafifletilmiştir…
12783900_442160572641548_2034800918_n

İlk İmza

İlk İmza

14 Şubat’ta Meriç ilk Merkezi sınavına girdi (BİLSEM). Sınavın sonucuna odaklanıp da kaç puan alacak diye bir heyecan yapmadık ama bir ‘ilk’ olduğu için heyecanlandık. Meriç’te hiç heyecanlı değildi sadece meraklıydı biraz.

Sınavı bırakıp ağlayarak annesine koşan çocuklar vardı. Ne yazık, çocukların hayatın koşturmacasına bu kadar erken katılmaları. Buna hep üzülmüşümdür ama cevap aynı ‘ne yapalım sistem böyle’.

Meriç sınavı ağlayıp bana koşmadı ama erkenden çıktı. Sanırım yarım saat falan sürdü. Olsun. Sisteme olan bağlılığımızı yerine getirmiştik sonuçta.

Sorular çok kolaymış, bu kadar olacağını tahmin etmiyormuş, normalde çok zor sınavmış anlattı durdu. Peki sorulardan cevaplardan, kodlamadan ziyade sınavda en çok etkilendiği kısım neymiş biliyor musunuz? İlk kez resmi bir yere imza atmış olması. Çok heyecanlanmış bunu yaparken. Ama çok güzel atmış. Gözleri parlıyordu anlatırken.

Aynı anda benim de gözlerim doluyordu… İlk imza…

Not: Daha önce telefonumdan göndermeye çalıştığım ama yazım hatalarını sonradan Özgün’ün uyarısıyla farkederek yazdığım yazımı uzun aradan sonra düzenleyebiliyorum 😦 Sınav sonucu geldi  (kazanamadı) sonra başka sınavlara girdi falan…12729657_1672295223040403_1837172945_n(1)

Kültür Turu

Geçen hafta sonu uzun bir aradan sonra sinemaya gittik yine bir çocuk filmine tabi ki. Ekin doğduktan sonra ben Meriç’in sinema keyfine pek eşlik edemedim. Babasıyla ve arkadaşlarıyla gitti benimle de bi iki kez gitmiştir belki. Kendi yaşıma uygun sinemaya ise ne zaman gittim hiç hatırlamıyorum. Bu kez Meriç’te ben de beraber gitmeyi çok istedik. Sonra acaba Ekin’i de mi alsak, yok yok almayalım, sinema da sıkılır kesin, ağlar pişman eder bizi derken neticede Ekin’i de aldık yanımıza. Destek kuvvet babayı kapıda hazır ettik tabi 😊

Filmin ismi ‘İyi Bir Dinazor’. Film nasıldı derseniz bir çocuk filmi için fazla bi duygusal geldi bana. Filmin en duygulandığım sahnesinde Meriç’e döndüm baktım ki o da ağlamak üzere. Belki ona kıyamadığımdan o kadar duygusal olmasına gerek var mıydı bilemedim. Ama genel olarak ben ve kızlar çok beğendik. Ekin mi? O da çok beğendi. Ne ağladı ne zırladı güzel güzel izledi. İlk sinema deneyimi hiçte korktuğumuz gibi olmadı.

Hafta içi iki gün izin aldım kızlarımla tatilde keyifli zaman geçirelim istedim. Ama bir yandan da araştırdım. İzmir’de harika müzeler var. Rota falan çizdim. Ama Meriç’in rotası farklıydı haliyle onun istediği oldu. Ege Üniversitesi kampusünün içinde yer alan Tabiat Müzesine gittik. Meriç daha önce okul gezisinde gitmişti ama müze bu tekrar tekrar gidilebilir. Neyse gitmeden evde bi hazırlık bi telaş ama en telaşlımız Ekin. Neden mi yana döne makas ve kırmızı kurdele arıyor çünkü. Makası eline almış:
-Anne makası buldum,
-Ekin makası ne yapacaksın?
-Anne müzeye gidiyoruz ya. Müzenin kapısına kırmızı kurdele uzatacağız sonra onu makasla keseceğiz.
(Allah Allah bi açılıştan falan bahsediyor galiba.)
-Ekin sen nerde gördün bunu peki?
-Anne Kuzucuk ve arkadaşları müze yaptılar ya orda kırmızı kurdeleyi makasla kestiler ya!
-!!!*?^+%&
Çizgi filmden bahsediyor, müze olayı kafasında böyle kalmış demek.

Meriç’ten de bi kuple gelsin o zaman…

Artık resimsiz kitaplar okuyor kendisi. Geçen akşam bana döndü ve dedi ki:
-Anne sen hep diyordun ya büyüyünce senin de resimsiz kitapların olacak, o zaman hayalinde canlanacak resimler diye,
-Evet kızım.
-Ben hep sanıyordum ki ben büyüdükçe kitaplarımın içindeki resimler kaybolacak…
!!!*+?%&

Kararlıyım Blog Yazmaya :)

Eskiden çocuğumun eline kürdan batsa yazardım şimdi Meriç ilkokul üçüncü sınıfın yarısını bitirmiş, zevkleri, istekleri, üzüldükleri olan bir çocuk oldu doğru dürüst okul maceramız bile yok blogta. Ekin Bebe diye bildiğiniz bıdık tam bir dilli düdük, abladan o kadar çok şey kapıyor ki. Meriç İlkokul birinci sınıftayken (bence en zor dönem) nerdeyse Ekin de okumayı söküyordu. Hiç fena da olmazdı hani şimdiden babasıyla anlaşma yapmaya çalışıyoruz ”Ekin ilkokula başladığında sen çalıştır, hayır hayır sen çalıştır” falan diye… Düşünüyorum da tam bi kabus. Valla daha çok var demeye gelmiyor bu bebe milleti bi bakmışsın gelivermiş o daha çok var dediğin zamanlara…

Bugün evde Meriç’e hamileyken tutmaya başladığım günlüğü bulup okuyunca çok duygulandım. O zamanki hislerimi okumak, Meriç’in o hallerini hatırlamak bana blogumun da amacını hatırlattı. Hafızama inat kanıtlarım olması bunları okuyup o günleri hatırlamak çok güzel.

Meriç’in ilk günlerinde yatak odamda (Meriç orada olduğu için) yemek yediğimi biliyor musunuz? Çünkü mutfakta onu özlüyormuşum. Çok güldüm buna.

aktif olduğum tek adres instagram: sukriye.korkmaz

Karşı Balkon…

İlk ahşap pencere pervazları söküldü, mutfak dolapları yenilendi, sonra balkon demirleri boyandı… Ama sardunyalar, amcanın gözü gibi baktığı sardunyalar, onlar orda kaldı… Kurumaya mahkûm bırakıldılar… Ah içim sızladı baktıkça onlara…

Bi kaç hafta sonra ise hiç olmadığı kadar şenlikliydi balkon. Meriç’in arkadaşıymış taşınanlar, bizim ki mutlu.

Benim aklım ise balkonun eski sahibi olan amcada… Ne acı ismini bile bilmiyorum. Karşı bloktaki amca… Uyumadığında balkonda oturur-du saatlerce, sigarasını içer-di, parkta oynayan çocukları izler-di. Bazen onlara şeker atardı ama o gıcık olduğum şekerci amcalar gibi değildi o… Yalnızdı, yalnızlığını paylaşıyordu… En güzel en saf çocuklar paylaşırdı. Bazen onlara çıkışırdı tam balkonunun altındaki leylak ağacını hırpaladıklarında. Çok sevdiği rahmetli eşiyle dikmişler…

Ne ilginç o balkondaki sardunyalar gibi aklıma yerleşmiş amcanın görüntüsü, orada gözümün alıştığı bir detayın yokluğu sanki beni asıl üzen.